the so called "sharing economy"



"Οικονομία διαμοιρασμού", αλλά δεν υπάρχει κάτι για μοίρασμα και δε μπορείς να πληρώσεις με μήλα. Οποία έκπληξις! Έκπληξη όμως, προκάλεσε και η ανακοίνωση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (Ιαν. 2017) σχετικά με την "οικονομία διαμοιρασμού", όπου μεταξύ άλλων αναφέρεται: "...ολοένα και περισσότεροι ιδιώτες προσφέρονται να μοιραστούν για λίγο κάποια από τα αγαθά τους με τους τουρίστες...".

Κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσει το παιγνίδι με τις λέξεις. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Τουρισμού είναι σαφής: πρόκειται για "τουριστικές υπηρεσίες που προσφέρονται από ιδιώτες μέσα από ψηφιακές πλατφόρμες". Για τις ανάγκες αυτού του άρθρου, ας τις ονομάσουμε "ιδιωτική προσφορά" .

Στη συνέχεια, αντί για αναφορά σε επιπτώσεις είναι προτιμότερο να αποσαφηνίσουμε το πλαίσιο λειτουργίας τους και το ρόλο τους στην τουριστική οικονομία. Διότι έχουν ρόλο, πρέπει να έχουν ρόλο, από τη στιγμή που πολλοί καταναλωτές τους προτιμούν!

Τα τελευταία 5 χρόνια η "ιδιωτική προσφορά" αναπτύσσεται με ταχύτατους ρυθμούς. Έχει το δικό της μερίδιο αγοράς, τη  δική της πελατεία, ακόμη και τις δικές της ενώσεις και σωματεία. Είναι εδώ ως μέρος της τουριστικής οικονομίας! Ήρθε για να μείνει!

Η "ιδιωτική προσφορά" φαίνεται ότι "ξεβόλεψε" την παραδοσιακή ξενοδοχία, αλλά αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Σε λίγα χρόνια θα λέμε ότι ήταν μια από τις αιτίες για καινοτομία στη βιομηχανία της φιλοξενίας, διότι η παραδοσιακή ξενοδοχία είναι σίγουρο ότι θα καινοτομήσει!

Οι θιασώτες της "ιδιωτικής προσφοράς" επισημαίνουν ότι αυξήθηκε/εμπλουτίσθηκε η προσφορά και υπάρχει πλέον μεγαλύτερο εύρος τιμών. Αλήθεια λένε! Δεν λένε, όμως, τίποτε  για θέματα ασφάλειας, φορολόγησης, για τις πιέσεις στην αγορά ακινήτων και κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν τα περί αθέμιτου ανταγωνισμού.

Από την άλλη πλευρά, τα ξενοδοχεία είναι υποχρεωμένα να αδειοδοτούνται, να τηρούν κανόνες ασφαλείας, να πειθαρχούν σε περιβαλλοντικές κι άλλες διατάξεις και κάθε δεύτερη μέρα να δέχονται επίσκεψη/έλεγχο από κάποια δημόσια υπηρεσία. Επίσης, είναι πλέον η πρώτη και συχνότερη απάντηση στο ερώτημα "ποια δραστηριότητα θα φορολογήσουμε; ".

Ας έρθουμε τώρα στη θέση αυτών που πρέπει να χαράξουν την τουριστική πολιτική.

Τουριστική ανάπτυξη, μεταξύ άλλων, σημαίνει και δημιουργία θέσεων εργασίας. Για κάθε 100 ξενοδοχειακές κλίνες δημιουργούνται 16 θέσεις εργασίας. Πόσες θέσεις δημιουργούνται από 100 κλίνες στην "ιδιωτική προσφορά"; Ποιες είναι; Πώς θα χαράξουμε την πολιτική απασχόλησης για τον τουρισμό; Πώς θα σχεδιάσουμε την τουριστική εκπαίδευση/κατάρτιση;

Τουριστική ανάπτυξη σημαίνει επενδύσεις. Ο σχεδιασμός των επενδύσεων έχει ανάγκη την πλήρη εικόνα της προσφοράς. Πόσες είναι οι κλίνες της "ιδιωτικής προσφοράς"; Πώς κατανέμονται στη χώρα; Πώς μπορούμε να πάρουμε αποφάσεις όταν δεν γνωρίζουμε το μέγεθός της; Η επίσημη καταγραφή και αδειοδότησή της  λοιπόν, είναι εκ των ουκ άνευ! 

Η τουριστική ανάπτυξη χρειάζεται επίσης και αποτελεσματική διαχείριση της ζήτησης. Ποιο είναι το μερίδιο αγοράς της "ιδιωτικής προσφοράς"; Πόσες διανυκτερεύσεις πραγματοποιούνται; Ποια είναι τα χαρακτηριστικά των πελατών της;

Ο διάλογος πρέπει να ξεκινήσει με τις παραδοχές ότι η "ιδιωτική προσφορά" αποτελεί μέρος της τουριστικής οικονομίας και ότι πρέπει να έχει ένα ρόλο στην ανάπτυξη. Παραδοχές μέσα στο πλαίσιο του υγιούς ανταγωνισμού (που τουλάχιστον δε θα στερεί φορολογικά έσοδα από το Κράτος).

Όπως προτείνει ο ΠΟΤ, ας πάρουμε λίγο παραπάνω βιταμίνη C: collaboration, cooperation, coordination!